Pamiętam, że miałam Kinoplastikon. No normalnie jakby był mój. Nie mam pojęcia, co się z nim dalej stało. Nie pamiętam filmu, który na nim oglądałam. Ale tu na zdjęciu wygląda tak, jakbym właśnie odłożyła go na stół. Jakby to było przed chwilą. Śmieszne uczucie. [zdjęcie z allegro]

A dalej Kouku Rouku i Lokomotywa. Obydwa zdjęcia pochodzą z blogu: http://tralaloskop.blogspot.com/ . Kouku Rouku to pamiętam, że kupowałam w przyczepie, stojącej na przeciwko delikatesów przy Dąbrowskiego. Nie pamiętam dlaczego przyczepa się tam pojawiła, skoro obok był duży sklep, oraz kiedy zniknęła. Pamiętam tylko, że zbierałam te folijki z KukuRuku, tam chyba była jeszcze jakas historyjka… a może nie? Może trzymałam te kolorowe opakowania z tego samego powodu, dla którego kolekcjonowało się puszki i pierwsze plastikowe tubki po owocowych pastach do zębów. …i ciągle nie mogę odżałować, że przehandlowałam gdzieś moje wszystkie historyjki z Donaldów. Nie mam pojęcia, co się z nimi stało. A teraz marzę, żeby je sobie przypomnieć! Wiem natomiast na co przehandlowałam obrazki samochodów z Turbosów. Na przezroczystą, plastikową portmonetkę z fioletowym płynem, że jak się naciskało, to on się przelewał. Pamiętacie coś takiego?

No i Lokomotywa… to chyba każdy pamięta. Na ostatniej stronie było takie zdjęcie, że wszyscy próbowali wyciągnąc z ziemi tę rzepę. Stali ustawieni wg wzrostu… a dziadek miał białe wąsy. Taki flashback A ja miałam jeszcze sporo takich tekturowych książeczek z bajkami, że jak się przekładało strony, to wszystko było trójwymiarowe, ale mama oddała jakiemuś dziecku…

„W nowej szkole towarzyski duszek szybko znajduje przyjaciół – problematyczną mumię Ra i wiecznie gubiącą kończyny Manthę. Razem odkrywają, że dwugłowy dyrektor szkoły planuje przejąć kontrolę nad światem. Czy nietypowym przyjaciołom uda się go powstrzymać?”

„Podczas podrozy do Paconowa na koziołka czyha wiele niebezpieczeństw, z których zawsze wychodzi obronną ręką dzięki swojemu sprytowi i pomocy innych. Wszystkie przygody Koziołka Matołka są dla niego pozytywną nauczką na przyszłość, bowiem pozwalają mu dowiedzieć się czegoś nowego o otaczającym go świecie”. [nie wiedziałam, że koziołki mają ręce]

„Fifi Niezapominajka jest najsympatyczniejszym małym kwiatowym brzdącem, jakiego dzieci kiedykolwiek miały okazje zobaczyć. Jest kłębuszkiem energii i pomysłów, zawsze pozytywnie nastawiona do otaczającego ja świata. Radosna duszyczka, której nieustanny śmiech jest jak promyk słońca, który rozwesela wszystkich dookoła. Fifi zamieszkuje w Niezapominajkowej wiosce. Jest zawsze zapracowana, bez względu na to czy uważa na swoich przyjaciół, czy pilnuje ogrodu czy tez musi pokrzyżować szyki szalonym łobuziakom Stingo i Slugsy. Czasem zdarza się jej zapomnieć, co powinna zrobić w pierwszej kolejności, ale tylko dla tego ze ma zawsze mnóstwo rzeczy do zrobienia od pracy w ogrodzie po upieczenie pysznej tarty z dżemem, która wszyscy uwielbiają i ciężko jest jej wszystko zapamiętać”.

„Słodki klaun Kiri, papużka gaduła Pipelette, niesforny kocur Ratibus i zdeterminowana akrobatka Laura to członkowie małej wędrownej grupy cyrkowej KIRI. Razem podróżują wędrownym karawanem od miasta do miasta i wystawiają cyrkowe przedstawienie pełne muzyki, akrobacji i zabawnych skeczy w wykonaniu klauna Kiri”.

„Pełne humoru, dynamiczne przygody dwóch odważnych szopów – Abe i Ken’a rozbawią aż do łez fanów kreskówek. Każdy z serialowych chłopaków utworzył bowiem swoją niby-armię przyjaciół i żaden z nich nie myśli o przegranej. Abemu pomaga Front Wyzwolenia Śmieci, w skład którego wchodzi hiper inteligentna wiewiórka, wierny kret i zwariowany skunks. Ken ma w swojej drużynie przebiegłego oposa i cała armie żołnierzy szczurów”.

..i zobaczyłam, że jednak nie trzeba tu dawać tytyułów postów, co mi bardzo odpowiada, więc właśnie kasuje wszystkie, oprócz zaproszeń.

Obejrzeliśmy wczoraj z Martą, Michałem i Marcinem nowe dvd Justina z koncertu w Madison Square Garden. Właściwie nie muszę tego specjalnie komentować, mogę jedynie powtórzyć za Martą, że gdyby jakiś facet chciał nas wtedy mieć, to nie miałby z tym specjalnych problemów. Justin jest bogiem, 99% Madisonu w sekundę wskoczyłoby do jego łóżka, gdyby tylko kiwnął palcem. 99% Madisonu zrobiłoby kupę gdyby tylko im kazał. Słodki i profesjonalny jednocześnie – czego więcej trzeba? Niech tylko się nie odzywa, niech tylko kręci tyłeczkiem. Bo te teksty w stylu: New York, r u having fun? – są naprawdę zbędne. Przy okazji odkryliśmy, że naprawdę ma dużego…
Myślę sobie, że jeśli jesteś takim Justinem, mieszkasz w Stanach, twoja praca jest twoja pasją, masz kasę, sex i sławę… to naprawdę niczego więcej nie trzeba – a przede wszystkim nie trzeba się nad niczym głębszym i ambitniejszym zastanawiać. Nie ma co się dołować, intelektualnie wkręcać i szukać problemów. Bo po co? Wystarczy tylko być jak dziecko w najszczęśliwszej bajce.

- co czytasz?

- list czytelniczki do wątroby.

albo:

- zredagowałaś mi już ten mocz?

Tak to jest, jak się wydaje specjalistyczne pisma.

W Życiu na Gorąco jest zdjęcie Wenta jak siedzi na dinozaurze Ale polecam też to.